محکوم
وقتی خطاب دفتر تقدیر من شدم سهم زمین از این همه تصویر من شدم
در قصر بی ابهت فنجان تلخ فال محکـــوم مات ماندن تعبـیـــر من شدم
بین ستارگان پر از نور ماندگار تنــها شهاب ایـن شب دلگــیر من شدم
در اینهمه پرنده ی در اوج اهتزاز آمـاج حیـلـه های پر از تیـر من شدم
آونگ دوره گرد زمان سکوت و بغض در لحظه های دیر تر از دیر من شدم
آری میان منطق پرپیچ و تاب عشق تنــها حدیــث فاقـد تفـسـیر من شـدم
فروغ دستخوش
نفرینی
تو را باید تبر زد ، نا شکـفـــته پر پرت کرد
به خاک و خون کشید و روسیاه منبرت کرد
و شریانهای من سیمــان زده تاراج سُربــند
تو را چون یک هوس آتش زد و خاکسترت کرد
مرا هر جایی چشمان تو در مسلخ انداخت
شبی با کرکسـان باید تو را همبسترت کرد
دلم می خواهد امشب خنجر طاعون بسازم
تو را نیرنگ باید زد تا اسیرخنجرت کرد
که نفرین چون عجوزه سحر می سازد درونم
و باید سحر شومی نذر دیو پیکرت کرد
بگو دیـو درونت دشـنه بردارد بخندد
تمسخر، کن دلی را که مرا در به درت کرد
من از شهر تو می کوچم در این بازی تو بودی
نباید شاعر دیوانه را ،عاشق ترت کرد
***
چرا تبدار و بارانی نشستی رو به رویم ؟!؟
چرا اندوه می باری نباید باورت کرد
شبیه کوه دردی ،های و هو کن مثل هر شب
بگو با ریشخندت عشق من کی پرپرت کرد ؟
ببينم نازنينم گونه هايت خيس اشکند
گلم رويا فداي تو نه بايد باورت کرد
رویا ابراهیم زاده
ته مانده های شب
کابوس پشت کابوس
می ریزد تمام زهرهایش
شیرین می شود
میان زهر و عسل
چه آسوده ایستاده ای
می خواهی دوباره شوی
اسیر خیالات
نه...
کور خوانده ای دیگر
برای تو وقتی نمانده
حالا نوبت من است
بین درها که قد کشیده ام
هوس زهر چشمهایت را دار می زنم .
انسیه خرمزی
حضور
حضور تو کی احساس می شود
در تاریک خانه ی دلم
در تابلوی بی نگار هستی ام
که بی نشان از نشانی توست
فروغ دلم از نام و یاد توست
دلم بی قرار لحظه های با تو بودن است
دلم قربانی صفای بی منّت توست
کنون که خیالم از فکر تو آسوده است
بیا و خیال روشنم را آسمانی کن .
نجمه حمیدی
یه ردیف خوبا
یه ردیف بدا
یه ردیف اسم تموم آدما
جلوی اسم قشنگت می زنم هزار هزار تا ضربدر تو جرگه آدم خوبا
یه دفعه می شم به پا
می بینم تو رو با اون زاغ سیا
پاک می کنم تموم ضربدرا
منفی منفی تا به ابد تنها
می دونی زاغ سیا رو چوب سیما
مث کپک روی نونا ،
لشکر مورجه ها توی خونه ها
فت و فراوونه پشه تو آشغالا
مرد حقیر قصه ها
گدای کور لحظه ها
زشتی هر چه روزگار
می دونی نه لایقی برای من ،نه لایقی.
زهرا مرادی
چکاوک شکسته پر بیا کمی دعا کنیم
علیه این سکوت شب بیا کمی صدا کنیم
برای در شکستنت بگیر دست من تبر
بیا و از قفس کمی من و تو را جدا کنیم
بیا و چون کبوتری به اوج آسمان رویم
بیا و یک ستاره را به آسمان رها کنیم
بیا کنار آینه منم و قـــفـــــــــــل پنجره
بیا که قفل بسته را هجا هجا هجا کنیم
بیا و شعر کال من به بغض خیس خود بخوان
غزل غزل و نت به نت جهنمی به پا کنیم
چکاوک قشنگ من بیا کمی به هق هقت
برای قـلــب خسته ام خدا خدا خدا کنیم
مسعود محمدی